Plannen voor het nieuwe seizoen

Ondanks de beperkingen in het sociale leven is het de wens van de werkroep K&I Groningen Drenthe dat twee activiteiten doorgaan.
Hoe dit precies vorm wordt gegeven hangt af van de mogelijkheden die er op dat moment zijn.
Daarom geef ik u de volgende twee data door om alvast in uw agenda te zetten.

  • Dinsdag 8 september is er een voorbereidingsbijeenkomst voor de Israëlzondag. (Een digitale bijeenkomst is mogelijk)
    Tijd en hoe, zal ruim van tevoren worden aangegeven, dit uiteraard in relatie tot het materiaal uit Utrecht.
    • Donderdag 1 oktober zal om 20.00 uur de synagogelezing uitgesproken worden door dr. G J van Klinken met als onderwerp;
           “Tussen joden zending en verzet. De Gereformeerde kerken in Nederland in
      oorlogstijd”
      Verdere info over inhoud en locatie van deze lezing zal eind augustus
      rondgestuurd worden.

Wij wensen u ondanks alles een goede zomer en blijf gezond.

 

Ooit gehoord

Onder leiding van ds. Marien Grashoff en ds. Jelle van Slooten werd in het seizoen 2019-2020 een pastores leerhuis gehouden over het boek ’Deze wereld anders’ van Ton Veerkamp. ‘Deze wereld anders’ vertelt de geschiedenis van het Grote Verhaal; het is de geschiedenis van het Jodendom en het christendom, van Tora en Bijbel. Oorspronkelijk was de Tora een politiek ontwerp vanuit het Joodse volk voor een maatschappij met vrijheid en gelijkheid voor iedereen: niet een andere wereld, maar deze wereld anders! Een aards boek over aardse zaken, in de volledig andere taal van die tijd.

Het christendom richtte zich met dit Grote Verhaal op de hemel, de hemel van de volksreligies. De aarde werd bijzaak en daarvoor betaalde het christendom met een vaak buitensporige aanpassing aan een wereld van macht en onderdrukking. Het verlangen naar menselijkheid en rechtvaardigheid is echter nooit gedoofd: het Grote Verhaal blijft.

De geschiedenis die hier wordt naverteld begint bij de eerste verwoesting van Jeruzalem, in de zesde eeuw voor Christus, en eindigt ruim duizend jaar later in de vijfde eeuw, toen het christendom de leer voltooide die standhield tot ver in de moderne tijd. Deze wereld anders is een oefening in een manier van lezen die tekst en context bijeenhoudt: Groot Verhaal en politieke economie.

Huub Oosterhuis schreef hierbij het gedicht OOIT GEHOORD. Het is te vinden in zijn boek Stilte zingen (pag. 90) KokBoekencentrum Uitgevers, Utrecht

OOIT GEHOORD

1.
Ooit gehoord:
dat vierentwintighonderd jaar geleden
in een smaldeel van het Midden-Oosten
werd geschreven ‘Hoor jij

Ik, de Naam-Ik- Zal, ik ben de god
die jou uit het slavernijsysteem,
het diensthuis van Egypte
heeft uitgeleid’.

Die god, die stem, dat woord,
ooit van gehoord?

2.
Ooit gehoord:
dat sinds tienduizend jaar tot op vandaag
uit de Babeltorens dezer wereld
wordt geblisemd ‘Hoor jij

Ik de Heer Baal Mammon ben de god
die jou uit het solidariteitsfantoom
het diensthuis ‘naastenliefde’
heeft uitgeleid.

Ik ken het mensenbrein
En heb de tijd’.

3.
Ooit gehoord:
dat een weerloos mens werd neergeslagen,
dat een mens het zag en werd bewogen,
bij hem knielde, zwijgend

toen hem in zijn armen droeg en bracht
waar het veilig is, een wereld nieuw,
waar mensheid zal genezen
van razernij.

Die mens, die wereld nieuw,
zo één zal jij?

Voor Ton Veerkamp

Tot nader orde

Het zal geen verrassing zijn dat alle activiteiten die in de kalender genoemd worden, voorlopig geen doorgang vinden.

Ondertussen gaan de voorbereidingen voor o.a. de Synagogelezing en Israëlzondag gewoon door.
Wij wensen u allen veel creatieve inspiratie voor deze tijd. Het doorgaan van het pastoraat valt hier zeker onder. Verder, voor wie niet meer werken, hoorde ik als favoriete bezigheid om alle boeken die je ‘ooit’ nog wilde (her)lezen nu uit de kast te halen.

 

 

Synagoge Coevorden gesloten

Synagoge gesloten i.v.m. het coronavirus  

De synagoge te Coevorden sluit haar deuren met onmiddellijke ingang en voor onbepaalde tijd in verband met het coronavirus. Dit houdt in dat de synagoge niet meer open is voor het publiek, groepen of scholen, maar dat ook alle activiteiten tot nader bericht geen doorgang zullen vinden.

Zodra de berichtgeving rond het coronavirus het toelaat, zal de synagoge haar deuren weer openen.

Over peace-building en peace-making

Over peace-building en peace-making

 Van 20 tot 31 januari van dit jaar vond in het kader van de Permanente Educatie van de Protestantse Theologische Universiteit de vierde studiereis naar Israël plaats. Aan deze studiereis namen wij, Leon en Paulineke Eigenhuis, deel.  De reis stond o.l.v. prof. Dr. Dineke Houtman. Over deze reis valt veel te vertellen. Tijdens de reis maakten we onder andere kennis met rabbijn Ron Kronish en zijn gedachten over peace-building en peace-making. Over zijn ideeën willen we nu graag wat schrijven, omdat ze de moeite waard zijn om ze met anderen te delen.

Ron Kronish is één van de belangrijke krachten achter het interreligieuze vredesproces in Israël. Geboren en opgeleid tot rabbijn in Amerika woont hij nu alweer decennia in Israël waar hij het vredesproces op de voet volgt. In boeken en artikelen in tijdschriften en websites deelt hij, hoewel gepensioneerd, nog steeds zijn inzichten en overtuigingen in wat hij noemt ‘The Other Peace Process’.  Hij maakt namelijk onderscheid tussen peace- making en peace- building. Waar peace- making vaak een kwestie is van “pieces of paper”, een aangelegenheid voor politici, juristen, ambtenaren en beleidsmakers, vindt peace- building vooral plaats tussen “gewone” mensen, gestimuleerd door onderwijzers, religieuze leiders en sociaalwerkers. Beide processen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, en hebben elkaar nodig. In de loop van jaren hebben Kronish en zijn medewerkers gaandeweg ontdekt hoe vruchtbaar gewerkt kan worden aan peace-building. De basis ligt in het empathisch luisteren en werkelijk verstaan van elkaar. In het proces van elkaar leren kennen en begrijpen neemt het gezamenlijk lezen van religieuze teksten vervolgens een belangrijke plaats in. In die teksten wordt immers vaak de bron gevonden waarmee mensen de wereld om zich heen interpreteren en van betekenis voorzien. Wie op deze manier ontdekt welke waarden en doelen gedeeld worden, kan daarna gaan werken aan concrete projecten, waarin vrede en verzoening zichtbaar en tastbaar wordt.  Twee of drie mensen kunnen immers het begin zijn van een verandering.

Waar in de jaren negentig van de vorige eeuw deze manier van werken volop vrucht leek af te werpen en zorgde voor hoop en optimisme, is Kronish eerlijk genoeg om te erkennen dat zijn initiatieven (nog) geen definitieve doorbraak hebben bewerkstelligd. Toch houdt hij hoop. Voor de toekomst ziet hij tenminste drie aandachtsgebieden waar het vredesproces zich op kan richten. Het eerste is het gesprek tussen Jodendom en islam. Tot nu toe lag het accent vooral op een beter verstaan tussen Joden en christenen, en moest afgerekend moest worden met antisemitische tendensen in de westerse wereld. Tegenwoordig is antisemitisme vooral vindbaar in de Arabische wereld en de islam. Daar is het proces van peace- building dus hard nodig. Een tweede terrein is te vinden op het vlak van peace- making. Steeds weer is gebleken dat in het verzoeningsproces een derde onafhankelijke partner van doorslaggevende invloed kan zijn. Vaak heeft Amerika deze rol van bemiddelaar op zich genomen, maar in de vredesplannen van de huidige Amerikaanse president ziet Kronish geen heil. Elementaire regels voor verzoening, zoals het aanvaarden van elkaars gelijkwaardigheid en empathisch luisteren naar elkaars pijn, worden immers met voeten getreden. Wellicht dat andere (Europese?) partijen kunnen opstaan en vooropgaan in de verzoening. Bovendien moet op dit niveau van peace-making ook beter onderzocht worden wie er voordeel van heeft om de huidige politieke situatie te laten voortbestaan. Het aan het licht brengen van deze tot nu toe vaak onzichtbare krachten en machten zal kunnen helpen in het wegnemen van de hindernissen waar het huidige vredesproces op vastloopt. Een derde punt is de rol van religie. Nieuwe generaties vredesactivisten lijken minder terug te grijpen op religieuze overtuigingen dan op algemene humanitaire waarden, zoals gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid. Ze kiezen nieuwe vormen en terminologie voor hun verzoeningsprojecten. Kronish juicht dat van harte toe. Toch is het ook een punt van zorg, omdat de invloed van ultraorthodoxe religieuze groeperingen op dit moment juist toe lijkt te nemen, niet alleen in Israël, maar ook daarbuiten.

We vonden Kronish’ betoog helder en stimulerend. Niet alleen omdat zijn onderscheid tussen peace- building en peace- making een methode oplevert die in veel conflictsituaties bruikbaar is, maar ook omdat het aan “gewone” mensen een mogelijkheid biedt om in hun eigen sociale en maatschappelijke leven, concrete vredesstappen te zetten. Ook al stelt het je teleur wat er op het niveau van peace- making gebeurt, dat neemt niet weg dat je binnen je eigen mogelijkheden kan blijven werken aan peace- building.

Leon Eigenhuis en Paulineke Eigenhuis – de Kool, Lemele.

(Over hun studiereis naar Israël bereiden Leon en Paulineke een presentatie voor die ze in Lemele zullen houden. Aan de hand van hun ervaringen zullen een aantal onderwerpen over Israël en de relatie tussen de Kerk en het volk Israël aan de orde komen.)