Jonette de Hoop

Jonette de Hoop
Jonette de Hoop

Het ‘zaadje Israël’ is bij mij al in mijn vroege jeugd geplant. Mijn geloofsopvoeding kreeg ik in de Bergkerk in Amersfoort waar ds. P.A. Elderenbosch in mijn jeugd predikant was. Ik ging op zondagmorgen naar de Westhill, en in mijn herinnering ging het daar vooral over de verhalen uit de Tora. Daarnaast werden de joodse feesten en de feestrollen ook zeker niet vergeten. Dat Jezus een Jood was, die leefde met de joodse wetten en gebruiken, is mij met de paplepel ingegoten. Na de Westhill hebben de preken in de ‘gewone’ morgendiensten en een jaar catechese van ds. Elderenbosch mij verder gevormd, tot zijn vertrek. Jaren later kruiste mijn weg ds. Elderenbosch opnieuw in Maarsbergen, op een leeftijd waarop ik zijn gedachtegang veel beter kon volgen. Hoe mooi was het toen ik, eenmaal woonachtig in Kampen, ds. Bart Gijsbertsen ‘ontdekte’. Die taal kende ik, hoewel er ook echt andere accenten en invalshoeken waren. Maar toch… het plantje, in Amersfoort gezaaid, kon nog steeds worden gevoed. Ik kwam in de Taakgroep eredienst en liturgie terecht en met die groep hebben we het kerkelijk jaar en het synagogaal jaar onder de aandacht van de gemeente gebracht. Maar daarbij ook: waar liggen onze wortels, waarom kunnen we het Oude en Nieuwe Testament niet los zien van elkaar. Veel informatie heb ik uitgeschreven om met de gemeente te delen. De inbreng van de taakgroep resulteerde ook in de liturgische klok, met kerkelijk en synagogaal jaar, die een plek heeft gekregen in het liturgisch centrum.
Op dit moment ben ik nog betrokken bij de organisatie van de Leerdiensten Tora en Evangelie.
Door Ad leerde ik de Classicale Kerk en Israël Werkgroep Overijssel-Flevoland kennen. Toen Gé Batterink, die zo vele jaren het secretariaat verzorgd heeft, aangaf te stoppen, dacht ik dat de commissie vast extra ondersteuning zou kunnen gebruiken. Zodoende ben ik in juni 2019 lid geworden van de deze werkroep.
Wat ik van harte hoop is dat de boodschap die Kerk en Israël uitdraagt, in de zondagse eredienst kan klinken. En daarbij denk in dan terug aan mijn kindertijd, waarin de manier van denken en geloven niet expliciet benoemd werd, maar er gewoon was.